[ Strona główna ]

RACJE

PANDEMIA


Catherine M. O’Meara

I LUDZIE POZOSTALI W DOMU



Pandemia, jak inne kryzysy, rodzi lub budzi tęsknoty i marzenia o lepszym życiu w lepszym świecie. Mnożą się lub odradzają inicjatywy przemian, wielkich i małych, praktycznych i żartobliwych, a czasem jednocześnie praktycznych i żartobliwych, jak skomputeryzowane i samojezdne wózki sklepowe, które mają dowozić zakupy do domów osób obiętych kwarantanną.

Wkrótce opowiemy o innych, inspirowanych pandemią projektach, dzisiaj zapraszaamy tylko do przeczytania wiersza, który wyraża te marzenia i tęsknoty.

Słyszmy, że to poezja słaba i naiwna. Być może, ale to bez znaczenia, bo to dzieło szczególne, zapis marzenia, które jednak trafiło do milionów, co być może mówi coś ważnego o naszych potrzebach, a może i daje nadzieję, że zmiany są możliwe. Tak już się działo w przeszłości, gdy np. podczas I wojny światowej okazało się, że kobiety potrafią pracować równie dobrze jak mężczyźni i zaraz po wojnie niemal wszędzie uzyskały prawa wyborcze. Może spełni się marzenie legendarnej autorki wiersza i dzięki pandemii rzeczywiście uzdrowimy siebie i całą Ziemię?!

Catherine M. O’Meara

I ludzie pozostali w domu:

czytali książki,

słuchali

i odpoczywali.

Ćwiczyli, grali

i zajęli się sztuką.

I nauczyli się żyć na nowo!


Zatrzymali się i wsłuchali ...

uważniej niż dotąd!


Ktoś medytował, ktoś się pomodlił,

niektórzy tańczyli,

inni spotkali swój cień.

I zaczęli myśleć inaczej

i wyzdrowieli.


A bez ludzi, którzy żyli bezmyślnie,

brawurowo, bez sensu i bez serca,

Ziemia również poczuła się lepiej.


Gdy zaraza minęła i spotkali się znowu,

opłakali zmarłych i wybrali od nowa.


Wymarzyli sobie nowy świat

i nowy sposób bycia.


I uzdrowili Ziemię tak jak siebie uzdrowili.







Racje - strona główna
Strona "Sapere Aude"